the M.A.D. pages
Tante Tiny's levensverhaal. |
||
 |
||
Op één brief - naar de Commonwealth Lighthouse Service - kregen we een reactie in de vorm van een aanbieding als vuurtorenwachter op Tasmanië, onder voorwaarde dat we binnen 12 maanden konden overkomen. Theo en Rietje besloten ook te gaan en wij hoopten dat het mogelijk zou zijn bij elkaar te blijven zodat wij elkaar zouden kunnen steunen.  Op een dag in juli 1952, ik geloof dat het een vrijdag was, kregen we bericht dat er een hut vrij |
|
was op het s.s. "Nelly" voor de volgende dinsdag (!). Dat bracht ons in paniek. Sinds wij plannen maakten om te gaan emigreren waren enkele maanden voorbijgegaan en was ik weer zwanger geworden. Dus mijn eerste reactie was om te wachten tot de baby geboren was. Ik was een beetje ongerust om een baby te krijgen in een vreemd land, hoewel ik me later bedacht dat er ook in Australië elke dag baby’s worden geboren en dat dit toch wel in orde zou zijn. Maar ik belde toch de stoomvaartmaatschappij om te informeren of er een andere mogelijkheid was, maar men deelde mede dat, als wij van deze gelegenheid geen gebruik maakten, we weer onder aan de lijst zouden komen te staan. De man aan de telefoon zei: "Het is in ieder geval veel makkelijker om nu te reizen, dan met een pasgeboren baby". Dit leek me wel een redelijk argument, hoewel ik later anders dacht over het "makkelijker reizen" omdat ik gedurende praktisch de gehele reis zeeziek was. De "Nelly" was een troepentransportschip dat was aangepast (niet veel) om ook immigranten mee te nemen naar Australië. Het was een afschuwelijk schip. |
|
||
   |
||
| Page 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26
|
||