the M.A.D. pages

 

Tante Tiny's levensverhaal.

Zijn naam was Rodrigues Lopez en hij verloor de rechtszaak.

De Duitsers stelden twee van hun mensen tewerk bij Numan's Blikfabrieken. Eén van hen, genaamd Hermann Stöhrig, werd chef de bureau en een ander, genaamd Bielstein, werd chef in de fabriek. Ik beheerste de Duitse taal en kon tevens in die taal stenograferen. Het gevolg was dat ik veel met Herr Stöhrig moest samenwerken. Ondanks alles was hij werkelijk een zeer aardige man. We kregen soms ook wel eens bezoek van de grote baas uit Duitsland, Herr General-Direktor Dr. Werner Funk. Hij zorgde er o.a. voor dat er in de grote fabriekshal beneden een z.g. "A2 Anlage" werd geïnstalleerd. Dit was een machine die achter elkaar blikjes uitspuwde voor de Wehrmacht. Deze blikjes werden vervolgens gestuurd naar fabrieken om gevuld te worden met vlees, kaas of ander voedsel bestemd voor de soldaten aan het front. Tine had met enkele van deze fabrieken geregeld dat zij een paar dozijn zogenaamd afgekeurde blikjes zou opsturen die dan, gevuld met hetzelfde eten als de frontsoldaten kregen, naar haar
werden teruggestuurd.

Zo kregen we ook gerookte paling (die soms tijdens het vervoer zoek raakte), blikjes room, enz. De voedselsituatie werd zeer nijpend, vooral tegen het eind van de oorlog - de winter van 1944/45 - de "hongerwinter" zoals deze later werd genoemd. Er waren weliswaar voedselbonnen, maar vaak raakten de winkels uitverkocht. Het kwam zover dat wij alleen maar voedsel konden krijgen bij de gaarkeukens en dat was niet te eten. We kookten suikerbieten, gebruikten de siroop als zoetstof en de pulp als vulling voor de soep van de gaarkeukens zodat deze dikker werd. Van pulp gemixt met wat bloem werden ook afschuwelijk smakende pannekoeken gemaakt.

Sommige mensen vonden toch een manier om aan voedsel te komen en zo werd op een dag door iemand een varkenskop mee naar kantoor genomen. Deze moest gedeeld worden onder de paar mensen die nog over waren en het was erg moeilijk om de kop in stukken te hakken met behulp van zakmesjes!
Terug Home Verder